sanat hayattır. öyle yurdum fanus entellerinin söylediği gibi hayatın içinde falan değildir yani.. bizzat hayattır. öyle olunca da içerisinde sertlikler, çirkinlikler barındırmak zorundadır.
bir aşkı toz pembe anlatmak değildir aslolan, aşk nedir bilir misin sevgili okuyucu '' bütün gece içmiş, barda rezalet çıkarmış, sana saçma sapan birsürü sebepten ,bir sürü ağır laf söylemiş sevgiliyi, kustuktan sonra, sırf biraz sakinleşsin diye ter, alkol ve kusmuk kokarken öpebilmek.''
işte bu sertliği barındırabilmek cesaret ister. ve bu yüzden ancak onu yapabilenler ''bizim çocuklar'' olabilmiştir. etrafından dolananlar bu metaforun ancak ''gece'' kısmında yer alabilirken,artık çok uzakarda ''melek''lerimiz vardır...
uzay heparı gibi... türkiyede bir insan seç ve onun hayatını yaşa deseler düşünmeden onu seçerdim. ''biz'' olabilmek, bizden olabilmek ne gerektiriyorsa onları yaptı uzay... sezenle yaşadığı sağlıksız ve klişelerden uzak bir ilşkiyi gerektirirdi ''biz'' olmak.. ölürken bile kainata bir mesaj verircesine duran arabaya arkadan çarpıp ''durma devam et!!'' demeyi... müzikal bir deha olmasına karşın başta bahsi geçen fanus entelleriden olmamayı... istese tüm gün bach konuşulan,kruvaze konyak içilen bir hayat yaşayabilirdi ama o ''bizim çocuklar''ın içinde kalıp ardından ''melek'' dedirtmeyi seçti...
bu metaforun gecesi nedir peki sevgili okuyucu... ''süreç''.
tabi ki süreç... 80lerin sonundan günümüze gelen süreç... yeteneğini bir lütuf değil var oluşunun gereği olarak gören ve sorgusuz sualsiz üreten uzayın yerine yeteneğini günün gereğine satan gökhana varılan bir süreç... metaforun ''gece''si süreç; süreçin ''gece''siyse o zamanlar kurtlar vadisinin olmayışı sevgili okuyucu...
işte ''gece'' , ''melek'' ve ''bizim çocuklar'' bunlar...
''şehvetle biz sığındık birbirimize
seviştik de öldük de öldürdük bile
kaybedecek hiçbir şeyimiz kalmadi
sanki bize bizden baska kim olur yar..?''
*aramızdan erken ayrılan iki meleğe sevgiler...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder